|
De zuil van Volta
2002_september
Het was een goedbedoeld eerbetoon die zijn opvolgers deden kiezen voor een verwijzing naar de uitvinder van de zuil van Volta, Graaf Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta, boven de titel die hij zelf koos: Apparato motore per se stesso di Elettricita. De gestapelde serie zinken en koperen plaatjes, gescheiden door strookjes karton en gedrenkt in een zoute oplossing is immers een apparaat voor het opwekken van een constante stroom elektriciteit, zoals Volta beschrijft. Het apparaat is eenvoudig zelf te maken, zie hiervoor de knutselrubriek doe-het-zelf van het wetenschapsmagazine Natuur & Techniek.
Volta’s ontdekking is belangrijk. Hij introduceerde ermee een tijdperk waarin de elektrochemie een fikse stap vooruit maakte. Constante elektrische spanning kwam voorhanden; erg handig om experimenten mee te doen.
Volta werd geboren in Como, Lombardije op 18 februari 1745. Als kind had hij niets in zich dat op een talentvolle toekomst duidde. Sterker nog, zijn familie dacht met het nagekomen debieltje te maken te hebben. In zijn schooltijd kwam Volta in de ban van het fenomeen van die tijd: elektriciteit, en startte een studie in die richting. In 1774 werd hij benoemd als hoogleraar natuurkunde aan de universiteit van Como. Een internationale doorbraak beleefde de jonge onderzoeker met de ontdekking van de voorloper van de batterij, de zuil van Volta.
Volta beschreef de werking van zijn zuil voor het eerst in een brief op 20 maart aan Sir Joseph Banks, de president van de Royal Society of London. Volta’s ontdekking leidde tot een dispuut tussen Galvani en de Duitser Von Humboldt aan de ene kant en de Fransman Coulomb en Volta aan de andere kant. Meer en meer bewijzen werden gevonden die Volta gelijk gaven.
In de zomer van 1899, een eeuw na Volta’s vondst, werd in het Italiaanse Como een expositie gehouden ter ere van de man. Ongelukkigerwijs brak een brand uit die een groot deel van de apparaten van Volta vernietigde.
(2000, Wetenschapsmagazin Natuur en Techniek)
|
