Elektromagneet, ca. 1890
Inv V09748

Met deze sterke elektromagneet deed Pieter Zeeman in 1896, toen hij nog assistent was van Hendrik Antoon Lorentz in Leiden, een belangrijke ontdekking. Hij toonde aan dat de spectraallijnen waaruit licht bestaat in een sterk magneetveld worden gesplitst: het Zeeman-effect.
Het was niet de eerste keer dat de wisselwerking tussen licht en magnetisme werd aangetoond. Wat deze ontdekking vooral belangrijk maakte waren de theoretische gevolgen. Lorentz kon het nieuwe verschijnsel verklaren met zijn pas ontwikkelde elektronentheorie. In 1902 ontvingen de beide onderzoekers tezamen de Nobelprijs voor natuurkunde.